Të qarat, britmat dhe hedhja përtokë janë reagime të zakonshme te fëmijët e vegjël, veçanërisht mes moshës dy dhe tre vjeç.
Shpërthimet emocionale zakonisht lidhen me lodhjen, urinë, frustrimin ose mbingarkesën nga zhurmat dhe stimujt e tjerë.
Sipas psikologëve dhe pediatërve, këto sjellje shpesh tregojnë se fëmija ende po mëson t’i kuptojë dhe t’i shprehë emocionet e veta.
Shpërthimet zakonisht fillojnë rreth moshës 15–18 muajshe dhe bëhen gradualisht më të rralla deri në moshën pesëvjeçare.
Ato mund të zgjasin disa minuta dhe shpesh paraprihen nga shenja si irritimi, ankesat, shtrëngimi i grushteve, ngritja e zërit ose vështirësia për të ndjekur udhëzimet.
Për t’i parandaluar, prindërit këshillohen të vërejnë shenjat e para dhe të ndërhyjnë përpara se situata të përshkallëzohet.
Nëse fëmija është i lodhur, i uritur ose i mbingarkuar nga zhurmat, mund të ndihmojë një pushim i shkurtër, largimi nga turma ose ofrimi i ushqimit dhe ujit.
Edhe mënyra e komunikimit ka rëndësi. Në vend të ndalimeve të përsëritura, prindërit mund t’i shpjegojnë fëmijës se çfarë do të ndodhë dhe t’i ofrojnë zgjedhje të thjeshta.
Emërtimi i emocioneve, për shembull duke i thënë se e kuptojnë mërzitjen e tij, mund ta ndihmojë të ndihet i kuptuar.
Gjatë shpërthimit, këshilla kryesore është që prindi të ruajë qetësinë. Britmat dhe kërcënimet mund ta përkeqësojnë situatën, ndërsa prania dhe zëri i qetë i të rriturit mund ta ndihmojnë fëmijën të rifitojë kontrollin emocional.
Pasi të qetësohet, mund të bisedohet me të për atë që ndodhi dhe mënyrat si mund të reagojë herën tjetër.
Shpërthimet e herëpashershme nuk nënkuptojnë se fëmija është i llastuar ose i edukuar keq.
Megjithatë, nëse janë shumë të shpeshta, zgjasin jashtëzakonisht shumë, vazhdojnë me intensitet të lartë ose fëmija lëndon veten apo të tjerët, rekomandohet konsultimi me pediatrin ose psikologun e fëmijëve. /Telegrafi/