Në përvjetorin e shtatë të ndarjes nga jeta të ish-drejtorit të KS Sigma në Prishtinë, kujtojmë me mall, respekt dhe mirënjohje njeriun që la gjurmë të veçanta në jetën e kompanisë dhe të kolegëve të tij.
Ka njerëz që koha i largon nga përditshmëria jonë, por kurrë nga kujtesa dhe zemrat tona. I tillë ishte Roland Kaçani – Landi (8 mars 1973 – 3 nëntor 2019), miku ynë i çmuar, kolegu i respektuar dhe drejtuesi i suksesshëm i KS Sigma në Prishtinë. Në shtatëvjetorin e ndarjes së tij nga jeta, e kujtojmë me mall të pashuar, dhimbje të thellë dhe mirënjohje të përhershme për njeriun, personalitetin dhe kontributin e çmuar që la pas.
Rolandi nuk ishte vetëm një drejtues i suksesshëm. Ai ishte një personalitet që dinte ta ndërtonte suksesin mbi profesionalizmin, përkushtimin, ndershmërinë dhe respektin njerëzor. Për të, puna nuk ishte vetëm detyrë, por përgjegjësi, ndërsa suksesi nuk ishte meritë individuale, por rezultat i bashkëpunimit, besimit dhe angazhimit të përbashkët.
Ajo që e bënte Landin të veçantë ishte mënyra se si i trajtonte njerëzit. Ishte i afërt me punëtorët, i drejtë në vlerësime, i matur në vendime dhe gjithmonë i gatshëm ta çmonte mundin e secilit. Ai dinte të dëgjonte, të mirëkuptonte, të motivonte dhe të bashkonte njerëzit rreth qëllimeve të përbashkëta. Me urtësinë, qetësinë dhe sjelljen e tij njerëzore, kishte fituar respektin jo vetëm të kolegëve, por të të gjithë atyre që patën rastin ta njihnin dhe të bashkëpunonin me të.
Kontributi i tij në KS Sigma nuk matet vetëm me rezultatet e arritura gjatë drejtimit të tij, por edhe me frymën e punës, kulturën e bashkëpunimit dhe vlerat njerëzore që la pas. Këto janë gjurmë që nuk fshihen me kalimin e viteve, sepse janë ndërtuar mbi karakterin, përkushtimin dhe respektin për njeriun.
Sot, shtatë vjet më vonë, mungesa e tij ndihet ende. Na mungon prania e tij, fjala e matur, buzëqeshja, këshilla dhe mënyra e veçantë se si dinte t’i bënte njerëzit të ndiheshin të vlerësuar. Por, krahas dhimbjes për mungesën e tij, mbetet krenaria që patëm fatin ta kishim mik, koleg dhe bashkëpunëtor.
Vitet kalojnë, por vlerat e vërteta nuk plaken. Njerëzit e mëdhenj nuk mbahen mend vetëm për pozitat që kanë ushtruar apo sukseset që kanë arritur, por mbi të gjitha për mënyrën se si kanë jetuar, si i kanë trajtuar të tjerët dhe çfarë kanë lënë pas. Roland Kaçani ishte njëri prej tyre.
Burimi: Insajderi