Kur vendi ishte ende jashtë NATO-s dhe në një mosmarrëveshje të hapur me Greqinë një dekadë më parë, ishte e vështirë të imagjinohej se një ditë qytetari i saj do të kryesonte takimet e nivelit më të lartë të Aleancës. Sot, Radmila Shekerinska është zëvendëssekretare e përgjithshme e NATO-s, një pozicion që, thotë ajo, duhet të jetë një kujtesë se edhe vendet e vogla mund të arrijnë diçka që dukej e paarritshme.
“Kur hyj në dhomën e Këshillit të Atlantikut të Veriut, përpiqem t’i kujtoj vetes se kur e dëshiron vërtet, disa gjëra mund të bëhen. Edhe një vend i vogël dhe të gjithë ne në të mund të kërcejmë më lart, për të arritur diçka që na dukej e pamundur”, tha Shekerinska për “Sitel”.
Nga pozicioni i saj aktual, ajo thotë se anëtarësimi në Aleancë duhet të jetë një kujtesë se edhe një vend i vogël mund të arrijë diçka që dukej e paarritshme.
Shekerinska kujtoi takimet e saj të para në Aleancë, kur Maqedonia kishte statusin e një vendi partner, dhe anëtarësimi dukej si një qëllim i largët. Siç tha ajo, nuk kishte ndonjë oreks të veçantë për zgjerim, NATO ishte e përqendruar në çështje të tjera dhe mosmarrëveshja me Greqinë ishte një pengesë serioze. Sot, shtoi ajo, Maqedonia nuk është vetëm anëtare, por është edhe ndër vendet e pakta përfaqësuesit e të cilave kanë mbajtur postin e dytë më të lartë në Aleancë.
“Në historinë pothuajse 80-vjeçare të Aleancës, vetëm gjashtë vende anëtare kanë pasur zëvendëssekretar të përgjithshëm. Ne jemi i shtati. Kjo duhet të na japë pak më shumë besim dhe shumë më tepër guxim”, thekson ajo.
Ndryshe nga NATO, ku Maqedonia është tashmë pjesë e proceseve të vendimmarrjes, integrimi evropian mbetet një detyrë e papërfunduar.
Shekerinska nuk dëshiron të japë këshilla nga pozicioni i dikujt që nuk është as në Bashkimin Evropian dhe as në sistemin politik të brendshëm, por paralajmëron se mungesa nga institucionet ku merren vendimet ka çmimin e vet.
“Për çështjet e sigurisë, ne jemi në tryezë dhe dua që të jemi në të gjitha tryezat e tjera të rëndësishme”, thotë ajo.
Sipas saj, përvoja me NATO-n duhet të jetë një inkurajim se çështjet e vështira mund të zgjidhen, por një parakusht për sukses është një marrëveshje e brendshme. Mbështetja nga Brukseli dhe shtetet anëtare është e rëndësishme, por nuk mund të zëvendësojë konsensusin politik brenda vetë vendit./Telegrafi/