Fëmijët shpesh u besojnë më lehtë gjyshërve të tyre dhe janë më të relaksuar me ta sesa me prindërit e tyre. Psikologia e fëmijëve Carmen Botello Fuenteseca shpjegon se kjo nuk është një shenjë se ata i duan më pak prindërit e tyre, por një pasojë e një ritmi më të ngadaltë dhe faktit që gjyshërit nuk kanë pse të vendosin rregullat çdo ditë.
Botello Fuenteseca është psikologe për fëmijë dhe adoleshentë në Qendrën e Psikologjisë Crea Sentido në Spanjë, dhe e shpjegoi këtë në një intervistë me revistën HELLO!. Puna e saj mbështetet në një qasje të njohur si Rrethi i Sigurisë. Në këtë qasje, të rriturit janë “duart” që ofrojnë një bazë të sigurt për fëmijën për të eksploruar botën dhe një strehë kur ka nevojë për ngushëllim.
Siç thotë ai, prindërit janë duart kryesore në jetën e përditshme, sepse janë përgjegjës për rritjen, kufijtë dhe sigurinë e fëmijës. Gjyshërit janë një palë duar shtesë që zgjerojnë rrjetën e sigurisë së fëmijës. Meqenëse nuk kanë presionin e prindërimit të përditshëm, lidhja e tyre me fëmijën e tyre ka më shumë të bëjë me lojën, argëtimin dhe butësinë.
Një ritëm më i ngadaltë e qetëson fëmijën.
Botello Fuenteseca pohon se ritmi i të rriturve ndikon drejtpërdrejt në sistemin nervor të fëmijës. Kur prindërit jetojnë me nxitim, me orare të ngjeshura dhe presion të vazhdueshëm, amigdala e fëmijës, pjesa e trurit që njeh një kërcënim, e ndjen atë. Një i rritur nën stres dërgon në mënyrë të pavetëdijshme një sinjal alarmi dhe atëherë është më e vështirë për fëmijën të qetësohet.
Gjyshërit kanë tendencë të kenë një ritëm më të qetë dhe mund të jenë plotësisht të pranishëm. Sipas saj, ritmi më i ngadaltë e fik alarmin në tru dhe i lë hapësirë korteksit prefrontal, pjesës së trurit përgjegjëse për arsyetimin, qetësimin dhe përpunimin e emocioneve.
Prindërit janë vazhdimisht në ekuilibër
Psikologia thekson se gjyshërit mund t’i kushtojnë fëmijës vëmendjen e tyre të plotë. Prindërit, si kujdestarë kryesorë, nga ana tjetër, duhet vazhdimisht të balancojnë midis butësisë dhe kufijve të vendosur. Me gjyshërit, fëmija e di se askush nuk do ta gjykojë për atë që ndjen.
Në vitet e adoleshencës, ky rol ndryshon. Të rinjtë më pas largohen natyrshëm nga prindërit e tyre për t’u bërë të pavarur, dhe kjo shpesh sjell fërkime dhe vënie në pikëpyetje të rregullave në shtëpi. Gjyshërit më pas bëhen një spirancë emocionale, pikërisht sepse nuk janë përgjegjës për zbatimin e rregullave.
Kur gjyshërit thyejnë rregullat
Problemi lind kur gjyshërit i minojnë rregullat e prindërve ose janë tepër mbrojtës. Botello Fuenteseca thotë se një fëmijë e ndjen menjëherë një tension të tillë, sepse ai ka nevojë për qëndrueshmëri për siguri emocionale. Konflikti mbi rregullat fshin kufijtë dhe dobëson autoritetin e prindërve.
Kjo është arsyeja pse ai u këshillon gjyshërve të pranojnë që prindërit kanë fjalën kryesore në edukim. Roli i tyre është t’i mbështesin prindërit, jo t’i korrigjojnë ata në çdo rast.
Xhelozia është normale.
Psikologu u thotë prindërve që ndihen xhelozë kur shohin që fëmija i tyre i hapet më shumë gjyshes ose gjyshit se kjo është një ndjenjë krejtësisht e natyrshme dhe se nuk i bën ata prindër të këqij. Ai këshillon që të mos e perceptojnë këtë marrëdhënie si një konkurrencë, por ta mbështesin atë, sepse besimi që një fëmijë ka te gjyshërit e tij nuk e zvogëlon dashurinë e tij për prindërit, por përkundrazi e zgjeron atë.
Ai gjithashtu rekomandon që të rriturit të mos ia transferojnë konfliktet e tyre fëmijës dhe që të flasin për gjyshërit në shtëpi me respekt. Kështu, fëmija e percepton familjen si një ekip harmonik.