Adrian Silva (55 vjeç), një futbollist uruguaian i njohur me nofkën ‘Vitamina’, nuk po mendon ende për pensionimin. Ai luan për Club Social y Deportivo Cardenales në Serie A të Liga Mayor de San Jose dhe, përveç futbollit, jeton duke larë dritaret e ndërtesave deri në 70 metra të larta.
Silva ka ndërruar klub 21 herë gjatë karrierës së tij, luan si qendërmbrojtës dhe pretendon se edhe në moshën 55 vjeç mund të luajë një ndeshje të plotë.
Në një intervistë me gazetën AS, ‘Vitamina’ rishikoi karrierën e tij, zbuloi zakonet e tij të përditshme dhe rrëfeu ëndrrën e tij më të madhe: “Do të doja të luaja në Evropë”.
21 klube. Qindra anekdota dhe mijëra kujtime. Përvoja që ‘Vitamina’ Silva ka grumbulluar gjatë viteve i lejon atij të flasë sinqerisht për profesionin dhe formën e tij aktuale: “Kam kaluar shumë vite duke luajtur në divizionin e tretë. Tani, në ligën ku jam, niveli është mbresëlënës. Megjithatë, punoj si pastrues xhamash në një lartësi prej 70 metrash”.
Kjo pasqyron një realitet të zymtë: ndonjëherë, edhe në divizionet më të larta, futbolli nuk të lejon të jetosh rehat. Adrian zgjohet në orën gjashtë të mëngjesit dhe punon deri në mesditë. Pasdite, ai stërvitet. Ai e bën këtë së bashku me shokët e tij të ekipit. Natën, ai vazhdon të ëndërrojë.
Si ndiheni?
Ndihem super. Po luaj nëntëdhjetë minuta të plota në shumicën e ndeshjeve. Klubi ka besim të plotë tek unë. Ekipi është në mes të tabelës dhe liga është shumë konkurruese.
Si është një ditë tipike për Adrian Silva-n?
Zgjohem në orën gjashtë të mëngjesit dhe përgatis një mëngjes të mirë e të shëndetshëm. Pastaj shkoj në punë duke pastruar dritaret në lartësi. Bëj një sy gjumë dhe në palestër bëj stërvitje me pesha, vrapoj në pistë vrapimi dhe përdor biçikletën stacionare. Pastaj shkoj në klubin tim tre herë në javë në qytetin e San Jose. Është një orë udhëtim për në punë, përcjell Telegrafi.
Çfarë është më e rëndësishme: të ushqyerit apo puna fizike?
Ato shkojnë dorë për dore. Nëse nuk ke një dietë të mirë, nuk mund të performosh mirë. Unë i shikoj lojtarët profesionistë të futbollit dhe përpiqem t’i bëj të gjitha ashtu siç bëjnë ata. Jam 55 vjeç dhe kjo është diçka që duhet ta marrësh parasysh kur garon.
Në cilën pozicion ndiheni më rehat?
Zakonisht luaj si qendërmbrojtës; është pozicioni ku ndihem më rehat. Kam aftësi të shkëlqyera në pasime dhe e ndihmoj ekipin që nga aty.
Cila është mosha mesatare e ekipit?
Ka djem mbi 30 vjeç, djem në të njëzetat… të të gjitha moshave. Gjëja më e mahnitshme është se në moshën time unë ende luaj atje. E di çfarë dëshiron trajneri nga unë dhe jap gjithçka për shokët e mi të ekipit, transmeton Telegrafi.
A jeni ndjerë ndonjëherë i diskriminuar?
Kur më nënshkruan, më kishin parë tashmë duke luajtur. Jam një futbollist shumë i mirë. Kam talent teknik dhe kjo i sjell shumë dobi sistemit me të cilin luajmë. Bëj atë që më kërkon trajneri dhe deri më tani, ka funksionuar shumë mirë. Kam qenë edhe në klube ku nuk kam luajtur aq shumë. Këtë herë, klubi vendosi të më nënshkruajë pa marrë parasysh moshën time.
Me cilin futbollist ngjan?
Unë e adhuroj Robert Carmonën, i cili është lojtari më i vjetër në botë. Ai është gjithashtu një mik i imi. Ai është një shembull i shkëlqyer.
A keni menduar të hiqni dorë kohët e fundit?
Nuk mund të ndalem së luajturi sepse trupi im më lejon ende të vazhdoj. Çdo vit marr oferta nga ekipe të reja. Kam propozime për vitin e ardhshëm. Ky vit shkoi shumë mirë për mua; fillova pothuajse çdo ndeshje, duke luajtur 90 minuta. Kjo nuk është një arritje e vogël.
Njerëzit janë shumë të kënaqur me performancën time; mora duartrokitje në këmbë në San José. Kjo shkon krah për krah me shumë punë të palodhur dhe një dietë të mirë. Siç thashë, stërvitja çdo ditë është çelësi i performancës dhe mënyra më e mirë për të mposhtur moshën. Ata që nuk stërviten nuk do të arrijnë askund. Nëse stërvitesh çdo ditë, nuk ka kufi moshe.
Nga vjen nofka “Vitaminë”?
Në vitin 2004, pata disa dhimbje në këmbë. Shkova te trajneri dhe i thashë se po kisha disa probleme. Ai më tha të shkoja te mjeku, te një fizioterapist. Ai më përshkroi disa vitamina. Pas 20 ditësh fillova të ndihesha më mirë. U bë një histori qesharake sepse një muaj më vonë kërkova një shishe tjetër dhe të gjithë shokët e mi të ekipit në dhomën e zhveshjes po bënin shaka për këtë. Kështu e mora nofkën për pjesën tjetër të karrierës sime.
Si funksionon psikologjikisht?
Punon duke qenë realist dhe i fortë mendërisht. Ndonjëherë luaj, ndonjëherë jo. Kur dal në fushë, i them vetes se nuk mund të humbas asnjë pasim. Nëse arrij të bëj një, dy, tre… gjërat ndryshojnë dhe unë jam aktiv. Jam aty, plotësisht i angazhuar në lojë.
A mund ta imagjinoni një jetë pa futboll?
Jo. Unë stërvitem çdo ditë, edhe kur jam i lodhur nga puna. Kur të vijë ai moment, do të duhet të jem shumë mirë i përgatitur mendërisht. Kjo është arsyeja pse puna me profesionistë është thelbësore. Mënyra juaj e të menduarit është gjithçka.
Si do të dëshironit të mbaheshit mend?
Si një njeri i mirë, kam lënë shumë mesazhe pozitive. Çdo i ri mund të shkojë larg. Ata duhet të vendosin një qëllim, në çdo disiplinë. Më pëlqen të shoh njerëzit të kenë sukses dhe të përmbushin ëndrrat e tyre.
Këshilla për një të ri që fillon karrierën e tij profesionale
Le të triumfojë; le të jetë këmbëngulës.
Çfarë mendoni për ekipin kombëtar të Uruguait?
Është i patëmetë. Ne kemi Forlanin. Një lojtar i klasit botëror. Uruguai po fiton ndeshje dhe po luan shumë mirë tani. /Telegrafi/