Prindërit luajnë një rol të rëndësishëm në zhvillimin emocional të fëmijëve dhe nevojat e tyre shkojnë përtej ushqimit, sigurisë dhe nevojave të tjera themelore të jetës. Fëmijët që nuk ndihen të kuptuar dhe të pranuar mund të zhvillojnë ndjenja vetmie dhe neglizhence emocionale.
Përvoja të tilla mund të ndikojnë në vetëbesimin e tyre, marrëdhëniet me të tjerët dhe mënyrën se si i shprehin ndjenjat e tyre.
Fëmijët që ndihen të vetmuar dhe të keqkuptuar nga prindërit e tyre shpesh i mbajnë këto zakone në moshë madhore.
Vështirësi në vendosjen e kufijve
Njerëzit që janë ndjerë të keqkuptuar si fëmijë, ndonjëherë vazhdojnë të tolerojnë sjelljen e keqe të prindërve të tyre si të rritur. Ata shpresojnë që marrëdhënia e tyre të ndryshojë dhe që më në fund të marrin vëmendjen dhe pranimin që u mungonte. Kjo mund ta bëjë të vështirë për ta që të vendosin kufij, edhe kur marrëdhënia është shumë e lodhshme emocionalisht, shkruan YourTango.
Shqetësim i tepërt për mendimet e të tjerëve
Frika nga refuzimi mund t’i bëjë ata të analizojnë vazhdimisht fjalët, mesazhet dhe sjelljen e të tjerëve. Ata shpesh pyesin veten nëse kanë zemëruar dikë apo kanë lënë përshtypjen e gabuar. Për shkak të kësaj pasigurie, ata e kanë të vështirë të relaksohen në marrëdhënie dhe të pranojnë se të tjerët i duan vërtet.
Vështirësi në shprehjen e ndjenjave
Njerëzit që rriten duke u ndjerë të keqkuptuar nga prindërit e tyre mund të mësojnë të fshehin emocionet e tyre. Ata kanë frikë nga cenueshmëria dhe presin që as të tjerët të mos i kuptojnë, kështu që rrallë flasin hapur për ndjenjat e tyre. Një mbyllje e tillë mund ta bëjë të vështirë krijimin e marrëdhënieve të ngushta.
Dyshime për dashurinë e dikujt tjetër
Nëse shpesh dyshonin në dashurinë e prindërve të tyre ndërsa rriteshin, disa njerëz mund ta kenë të vështirë të besojnë se të tjerët kujdesen vërtet për ta. Edhe kur dikush u tregon dashuri, ata mund ta vënë në dyshim atë sepse nuk përputhet me imazhin negativ që kanë për veten.
Ndjenjë e vazhdueshme e mospërkatësisë
Ndjenjat e vetmisë që nga fëmijëria mund të vazhdojnë edhe në moshë madhore. Individë të tillë ndonjëherë ndihen të izoluar edhe kur janë të rrethuar nga miq dhe të dashur. Meqenëse kanë vështirësi të hapen dhe t’u besojnë të tjerëve, mund të jetë sfiduese për ta të arrijnë lidhje më të thella.
Shmangia e kërkimit të ndihmës
Njerëzit që nuk janë ndjerë të mbështetur nga prindërit e tyre si fëmijë mund të rriten duke besuar se duhet ta zgjidhin gjithçka vetë. Edhe pse duan ndihmë, e kanë të vështirë ta kërkojnë atë sepse nuk janë mësuar të mbështeten te të tjerët. Në vend të kësaj, ata shpesh shpresojnë se dikush do t’i vërë re vështirësitë e tyre dhe do t’u ofrojë mbështetje.
Kënaqësia e tepërt e të tjerëve
Frika nga refuzimi mund të nxisë nevojën për t’i kënaqur vazhdimisht të tjerët. Individë të tillë përpiqen të shmangin konfliktet dhe t’i bëjnë njerëzit përreth tyre të lumtur në mënyrë që të mos humbasin favorin e tyre. Duke vepruar kështu, ata shpesh neglizhojnë nevojat, dëshirat dhe ndjenjat e tyre.