Category: Lajme

  • Mbi 30 mijë euro të padeklaruara gjenden në Bërnjak

    Mbi 30 mijë euro të padeklaruara gjenden në Bërnjak

    Mbi 30 mijë euro të padeklaruara gjenden në Bërnjak

    Mbi 30 mijë euro janë gjetur mbrëmë nga policia dhe zyrtarët e Doganës.

    Burimet e Klankosova.tv bëjnë me dije se rasti ka ndodhur në pikën kufitare në Bërnjak.

    Mjetet monetare të padeklaruara ishin gjetur brenda një hapësire të improvizuar (bunker) në një veturë, e cila ishte ndaluar për kontroll.

    Rasti është marrë në trajtim nga Dogana, ku do të zhvillohen procedurat e mëtejshme lidhur me mosdeklarimin e mjeteve monetare.

  • Komuna e Drenasit shpall konkurs për 24 leje operimi për auto-taksi

    Komuna e Drenasit shpall konkurs për 24 leje operimi për auto-taksi

    Komuna e Drenasit, përmes Drejtorisë për Shërbime Publike dhe Emergjencë, ka shpallur konkurs publik për dhënien e 24 lejeve të operimit për ushtrimin e veprimtarisë së transportit të udhëtarëve me auto-taksi në territorin e komunës.

    Sipas njoftimit të komunës, të interesuarit mund të aplikojnë për këto leje gjatë periudhës 6 deri më 21 tetor 2026.

    Afati për aplikim përfundon më 21 tetor, në ora 16:00.

    Komuna e Drenasit ka bërë të ditur se konkursi është hapur për operatorët që synojnë të ushtrojnë veprimtarinë e transportit të udhëtarëve me auto-taksi në territorin e saj. /Telegrafi/

  • Shiroka-Pula dhe Kurti takim në Presidencë

    Shiroka-Pula dhe Kurti takim në Presidencë

    Takimi po zhvillohet me dyer të mbyllura dhe pa praninë e mediave.

    Sipas informacioneve jozyrtare, pas takimit pritet të publikohet një komunikatë për media.

    Burimi: RTKLive

  • Rrahmani: Veç sheshi është zgjidhja, Qeveria duhej të niste që dje strategjinë për mbrojtjen e çlirimtarëve

    Rrahmani: Veç sheshi është zgjidhja, Qeveria duhej të niste që dje strategjinë për mbrojtjen e çlirimtarëve

    Rrahmani: Veç sheshi është zgjidhja, Qeveria duhej të niste që dje strategjinë për mbrojtjen e çlirimtarëve

    Deputeti i Grupit Parlamentar të PDK-së, Eman Rrahmani, ka kritikuar Qeverinë për, siç thotë ai, mungesën e veprimeve konkrete në mbrojtje të çlirimtarëve.

    Përmes një postimi në Facebook, Rrahmani ka deklaruar se, në një situatë normale, kryeministri Albin Kurti do të duhej që qysh dje të niste punën për hartimin e një strategjie kombëtare për mbrojtjen e çlirimtarëve.

    “Për gjashtë vite nuk ndërmori asnjë hap konkret dhe unë nuk besoj që do të ndërmarrë ndonjë as tani, pa presionin e protestave popullore”, ka shkruar Rrahmani.

    Ai ka shtuar se nuk pret veprime konkrete nga kryeministri pa presion qytetar, duke e krahasuar situatën me procesin që kishte paraprirë miratimin e Ligjit për Dhomat e Specializuara.

    “Përveç deklaratave populiste, nuk pres veprime konkrete prej tij pa protesta, ashtu siç ndodhi edhe me Ligjin për Dhomat e Specializuara!”, ka deklaruar Rrahmani.

    Në fund, Rrahmani ka bërë thirrje për protesta, duke e përmbledhur qëndrimin e tij me mesazhin: “Veç sheshi është zgjidhja”.

    The post Rrahmani: Veç sheshi është zgjidhja, Qeveria duhej të niste që dje strategjinë për mbrojtjen e çlirimtarëve appeared first on Insajderi.

  • Sindikata e Minatorëve të Trepçës kërkon investime urgjente për sigurinë e minatorëve

    Sindikata e Minatorëve të Trepçës kërkon investime urgjente për sigurinë e minatorëve

    Sindikata e Minatorëve të Trepçës ka shprehur shqetësimin për gjendjen e sigurisë në minierë, pasi të mërkurën 63 minatorë mbetën për disa orë të bllokuar në nëntokë si pasojë e një defekti në furnizimin me energji elektrike.

    Në një reagim, sindikata ka kërkuar hetim të plotë dhe transparent të rastit, përcaktimin e përgjegjësive dhe vlerësim urgjent të gjendjes së pajisjeve, infrastrukturës, rrugëve të emergjencës dhe sistemeve të sigurisë në minierë.

    Sindikata ka thënë se vazhdimisht ka ngritur shqetësimet për kushtet e punës, pajisjet e vjetruara, rrugët e emergjencës, rreziqet profesionale dhe mungesën e investimeve në sigurinë dhe shëndetin e minatorëve.

    “Minatorët nuk mund të vazhdojnë të punojnë çdo ditë me frikën se një defekt teknik mund t’u rrezikojë jetën”, thuhet në reagim.

    Sindikata ka kërkuar gjithashtu investime urgjente nga shteti për sigurinë e minatorëve, duke theksuar se nuk mjaftojnë deklaratat dhe reagimet vetëm pas incidenteve.

    “Trepça mund të jetë pasuri strategjike e Kosovës, por mbi çdo pasuri qëndron jeta dhe shëndeti i minatorit”, thuhet në reagim.

    Burimi: Dukagjini

  • Gjermania ka të drejtë të riarmatoset, por frika e Evropës për këtë ka baza të forta

    Gjermania ka të drejtë të riarmatoset, por frika e Evropës për këtë ka baza të forta

    Aleatët e Berlinit kanë të drejtë të jenë të kujdesshëm ndaj një rritjeje të papritur të shpenzimeve ushtarake gjermane që shmang bashkëpunimin me ta.

    Burimi: The Guardian
    Përkthimi: Telegrafi.com

    Kur kancelari gjerman Friedrich Merz vizitoi Shtëpinë e Bardhë në fillim të këtij viti për një takim të rëndësishëm me Donald Trumpin, ai ftoi në një darkë private një studiuese gjermane me bazë në Uashington – pak të njohur jashtë qarqeve të ekspertëve.

    Liana Fix kishte tërhequr vëmendjen me një ese të drejtpërdrejtë në revistën Foreign Affairs, ku paralajmëronte për rreziqet që Gjermania të bëhej “hegjemonja e ardhshme e Evropës”, dominimi ushtarak i së cilës mund të arrijë t’i frikësojë fqinjët dhe ta përçajë sërish Evropën. Ky shqetësim mund të duket i largët nga realiteti i tri dekadave pas rënies së Murit të Berlinit, gjatë të cilave një Gjermani e ribashkuar dhe paqedashëse i la forcat e saj të armatosura të dobësoheshin dhe të ndryshkeshin, ndërsa krenohej se ishte një “fuqi civile” dhe predikonte ungjillin e përmbajtjes ushtarake.

    Megjithatë, kombinimi i një rritjeje të papritur të riarmatimit gjerman, dyshimeve në rritje për gatishmërinë e Shteteve të Bashkuara për të mbetur garantuesi i sigurisë evropiane përmes NATO-s dhe ngritjes së partisë nacionaliste të së djathtës ekstreme, Alternativa për Gjermaninë (AfD) – e cila aktualisht kryeson në sondazhet e opinionit – ka rizgjuar ankthet e vjetra mes fqinjëve të Berlinit, veçanërisht në Poloni dhe në Francë.

    Fix, historiane dhe studiuese e lartë në Këshillin për Marrëdhënie Ndërkombëtare [Council on Foreign Relations], e ka zhvilluar argumentin e saj në një libër aktual dhe të thellë, Gjermania e riarmatosur: Rikthimi i luftës dhe fundi i iluzioneve [Germany Rearmed: The Return of War and the End of Illusions]. Mes miteve të përmbysura që ajo godet nuk është vetëm iluzioni se ndërvarësia ekonomike do ta bënte Rusinë partnere dashamirëse për Evropën – mit i cili u shemb me pushtimin në shkallë të plotë të Ukrainës nga Moska – por, edhe fundi i asaj që ajo e quan “iluzioni i Perëndimit” i cili kishte qenë qendror për identitetin dhe politikën e jashtme të Gjermanisë që nga viti 1945. “Nuk është se Gjermania dëshiron të largohet nga Perëndimi, por Perëndimi duket se po e braktis Gjermaninë – në veçanti rendi perëndimor i udhëhequr nga ShBA-ja”, më tha Fix në një intervistë.

    Për t’u mbrojtur nga çdo tundim hegjemonik, ajo i kërkon Berlinit ta ankorojë fuqinë e tij të ardhshme ushtarake në një bashkim më të ngushtë evropian, duke ndihmuar në financimin e mbrojtjes evropiane përmes obligacioneve të përbashkëta të mbrojtjes, duke përqafuar evropianizimin e industrive kombëtare të armatimeve të kontinentit dhe duke thelluar integrimin e Bundesverit në forcat e armatosura evropiane.

    Deri tani ka pak shenja se Merzi – strategjia e parë e mbrojtjes e të cilit, e publikuar në prill, u zotua ta bënte Gjermaninë ushtrinë më të fuqishme konvencionale të Evropës deri në vitin 2039 – po ia vë veshin këshillës së saj.

    Duke u përballur me mungesë popullariteti, stagnim ekonomik dhe rritje të kostos së jetesës, kancelari konservator ka përjashtuar emetimin e eurobonove për të financuar mbrojtjen evropiane. Qeveria e tij anuloi dy projekte të mëdha bashkëpunimi në fushën e armatimeve me Francën – një aeroplan luftarak të brezit të ardhshëm dhe një tank. Blerjet e planifikuara të armatimeve me vlerë 123.3 miliardë euro, për të cilat Parlamenti u njoftua muajin e kaluar, vijnë në pjesën dërrmuese nga industritë kombëtare dhe amerikane, ndërsa partnerëve evropianë u mbeten vetëm thërrimet.

    Sigurisht, të gjitha forcat e armatosura të Berlinit janë të angazhuara në NATO, ndryshe nga ato të Francës, dhe Gjermania i ka ftuar aleatët t’i bashkohen programit të saj evropian të mbrojtjes ajrore dhe raketore, Mburoja e Qiellit Evropian [European Sky Shield]. Gjermania është donatorja më e madhe e ndihmës financiare dhe ushtarake për Ukrainën. Ajo po punon me Mbretërinë e Bashkuar për armë me goditje precize në thellësi. Gjithashtu, ka dislokuar një brigadë në Lituani për të ndihmuar në mbrojtjen e krahut lindor të Evropës – në dislokimin e parë të përhershëm jashtë territorit të saj që nga viti 1945.

    Nacionalizmi në industrinë e mbrojtjes nuk është aspak i kufizuar vetëm në Gjermani. Franca dhe Mbretëria e Bashkuar janë po aq mbrojtëse ndaj prodhuesve të tyre kombëtarë të armëve. Komisioneri i BE-së për mbrojtjen, Andrius Kubilius, ankohet se deri në 80 përqind e blerjeve evropiane të mbrojtjes bëhen përmes dhënies së drejtpërdrejtë të kontratave kontraktorëve kryesorë kombëtarë, pa tender konkurrues, duke shfrytëzuar një përjashtim për arsye sigurie në traktatin e BE-së.

    Fakti që riarmatimi gjerman përkon me një rënie të rëndë në industritë kryesore prodhuese, si automobilat, kimikatet dhe makineritë, është një arsye shtesë për të “blerë prodhime kombëtare”. Por, Berlini, dikur në vijën e parë të ballafaqimit Lindje-Perëndim, tani mbrohet nga një zonë tampon e aleatëve të Evropës Qendrore dhe duhet të ketë interes t’i ndihmojë ata të investojnë në mbrojtjen e tyre. Për arsye praktike, është më mirë t’i ndihmojë miqtë dhe fqinjët të pajisen për të kapur dronët dhe raketat para se të arrijnë në Gjermani, sesa të presë që t’i rrëzojë të gjitha mbi Berlin dhe Frankfurt.

    Fix ka të drejtë kur argumenton se, për shkak të historisë së saj të errët dhe peshës që ka në mes të Evropës, Gjermania duhet të bëjë më shumë se të tjerët për t’i qetësuar fqinjët e saj dhe për ta integruar riarmatimin e vet në struktura të përbashkëta evropiane – industriale, politike dhe ushtarake. Siç ka argumentuar Timothy Garton Ash në The Guardian, pikërisht këtë arriti Helmut Kohli një brez më parë duke e ankoruar ribashkimin gjerman në një monedhë të përbashkët evropiane.

    Përndryshe, çështja e fuqisë gjermane dhe e përdorimeve të saj politike do të rikthehet pashmangshëm herët a vonë – veçanërisht nëse AfD-ja, miqësore ndaj Rusisë, e cila kundërshton ndihmën për Ukrainën dhe mbron tërheqjen nga BE-ja, vazhdon të fitojë terren në zgjedhjet gjermane.

    “Çështja gjermane nuk ka vdekur”, më tha Fix. “Ajo ka vdekur në kuptimin që një Gjermani militariste nuk do të rishfaqet nën një qeveri të centralizuar. Por, çështja gjermane mund të jetë gjithashtu thjesht një çështje dominimi dhe ekuilibri. Dhe, ky është mendimi të cilin, për fat të keq, duhet ta ringjallim”. /Telegrafi/

  • Malisheva po përgatit “bombën”, klubi kosovar në bisedime me ish-trajnerin e Baselit

    Malisheva po përgatit “bombën”, klubi kosovar në bisedime me ish-trajnerin e Baselit

    Malisheva ka nisur kërkimet për trajnerin e ri pas largimit të Thomas Brdaric, ndërsa në skenë ka dalë një emër interesant nga Italia.

    Sipas gazetarit Andre Oechsner, trajneri italian Luigi Nocentini është në bisedime me drejtuesit e Malishevës për të marrë drejtimin e skuadrës kosovare.

    Nocentini, 37-vjeçar, së fundmi ka qenë trajner i përkohshëm i Baselit në Superligën e Zvicrës, ndërsa më herët ka punuar si ndihmës i tre trajnerëve te klubi zviceran: Fabio Celestinit, Ludovic Magninit dhe Stephan Lichtsteinerit.

    Karriera e italianit përfshin eksperiencë edhe në disa prej klubeve të njohura të futbollit italian.

    Ai ka punuar me Empolin, Genoan dhe Napolin, duke krijuar përvojë në nivele të ndryshme të futbollit profesionist.

    Nocentini ka pasur gjithashtu një rol te Kombëtarja e Ukrainës, ku ka shërbyer si asistent.

    Tani, italiani mund ta vazhdojë karrierën në Kosovë, me Malishevën që po shqyrton mundësinë për t’ia besuar atij drejtimin e skuadrës pas ndarjes me Brdaricin.

    Bisedimet mes palëve janë duke u zhvilluar dhe mbetet të shihet nëse ato do të përfundojnë me marrëveshje për Nocentinin, i cili do të ishte një emër mjaft interesant për Superligën e Kosovës./Telegrafi/

  • Kurti s’flet për reagimet rreth Ligjit për Specialen, shkon në takim te presidentja

    Kurti s’flet për reagimet rreth Ligjit për Specialen, shkon në takim te presidentja

    Pasi që Kuvendi i Kosovës i dha dritën e gjelbër Ligjit për Dhomat e Specializuara në Hagë, pati reagime nga disa akterë ndërkombëtarë në adresë të institucioneve të shtetit.

    Bashkimi Evropian, fillimisht tha se ndryshimet bien ndesh me detyrimet ndërkombëtare të Kosovës ndaj bllokut.

    Pastaj edhe Ambasada e Gjermanisë në Prishtinë se ndihet “thellësisht e shqetësuar” për ndryshimet që institucioni legjislativ i bëri në Ligjin për Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë.

    Piëkrisht për këto reagime u pyet nga gazetarët, kryeministri i Kosovës, Albin Kurti të enjten.

    Mirëpo shefi i qeverisë nuk u përgjigj veçse tha që ka takim me presidenten Shiroka – Pula.

    “Në orën 11:00 kam takim te presidentja, më duhet të mbërrij në kohë”, tha Kurti. /Kp/

  • Pse duhet të vendosni filxhan në dorezat e dyerve? Truku i thjeshtë që mund t’ju paralajmërojë për hyrjen e hajdutëve

    Pse duhet të vendosni filxhan në dorezat e dyerve? Truku i thjeshtë që mund t’ju paralajmërojë për hyrjen e hajdutëve

    Një filxhan i zakonshëm mund të shërbejë si një alarm i improvizuar për derën, dhe ky truk i thjeshtë po përdoret nga disa njerëz, veçanërisht gjatë qëndrimit në hotele.

    Ideja është shumë e thjeshtë: filxhani vendoset ose varet në dorezën e derës nga ana e brendshme. Nëse dikush përpiqet ta hapë derën, lëvizja e dorezës mund të bëjë që filxhani të bjerë në dysheme dhe të shkaktojë zhurmë.

    Kjo zhurmë mund të shërbejë si një sinjal që ju paralajmëron se dera është lëvizur ose se dikush ka tentuar ta hapë.

    Si funksionon truku?

    Filxhani duhet të vendoset në një pozicion ku mund të bjerë nëse doreza ulet ose lëviz. Kur dera hapet, doreza ndryshon pozicion dhe filxhani mund të rrëzohet.

    Disa variante të këtij truku përdorin edhe një lugë brenda filxhanit, në mënyrë që zhurma kur bie në dysheme të jetë më e madhe. Ky version është përmendur edhe në raportimet për këtë truk sigurie.

    A është vërtet një alarm?

    Jo në kuptimin tradicional. Filxhani nuk ka sensor dhe nuk dërgon njoftim në telefon. Ai është thjesht një alarm mekanik dhe i improvizuar: nëse dera hapet dhe filxhani bie, zhurma mund t’ju zgjojë ose t’ju bëjë të kuptoni se dikush ka lëvizur derën.

    Police Scotland e përfshin pikërisht këtë metodë mes disa masave shtesë për sigurinë e derës, ndërsa rekomandon edhe përdorimin e pajisjeve të dedikuara të alarmit dhe mjeteve të tjera të sigurisë.

    Por ka edhe kufizime

    Ky truk nuk duhet të konsiderohet si zëvendësim për një bravë të sigurt apo alarm të vërtetë. Mund të mos funksionojë në çdo lloj dere dhe filxhani mund të bjerë edhe aksidentalisht.

    Prandaj, ai mund të shërbejë vetëm si një masë shtesë dhe e lirë për të krijuar një sinjal zanor, veçanërisht kur qëndroni në një hotel ose në një ambient ku nuk ndiheni plotësisht të sigurt.

    Në fund të fundit, një filxhan mund të mos e ndalojë dikë të hyjë, por nëse bie dhe bën zhurmë, mund t’ju japë atë pak sekonda paralajmërim që të kuptoni se diçka nuk shkon. :::

    Ky version është më i saktë sepse nuk e paraqet filxhanin si një “alarm që zbulon hajdutët”, por si një sinjal zanor të improvizuar.

  • Mbi dijen, bibliotekat dhe Rilindjen

    Mbi dijen, bibliotekat dhe Rilindjen

    Nga: Eduart Caka

    Këtë fillim tetori qëndrova në Stamboll për punë të mijat studimore. Sigurisht, kur vjen në këtë qytet të stërmadh që ka qenë kryeqendër e dy perandorive, nuk mund të mos i rezistosh dëshirës, por edhe nevojës që kërkon profesioni për të punuar në disa prej bibliotekave kryesore. Nuk di të them me saktësi se sa të tilla ka Stambolli; vetëm unë kam pasur mundësinë të qëndroj në së paku rreth njëzet prej tyre. Ambiente të pastra, shumë qetësi, me nëpunës të sjellshëm që të gjenden pranë për çdo paqartësi që mund të kesh. Një atmosferë që të ngjall një frymë deri diku sakraliteti, pikërisht ashtu sikurse e meriton libri dhe dija.

    Teksa shkruaj këtë tekst më vijnë në mendje me dhjetëra postulate mbi dijen, librin e bibliotekën, të cilat i hasim tashmë rëndomtë edhe të shkruara në rrjetet sociale, duke nisur me Ciceronin e Senekën e për të mbërritur deri tek Eco. Megjithatë, ndryshe prej asaj dashurie të madhe që reflektojmë me postimet në këto platforma, në mesin e të cilëve nuk janë të pakta as ato që kanë për autorë drejtues dhe përgjegjës që kanë për detyrë të bëjnë politikat e librit, artit e kulturës në vend, aktualiteti na servir përpara një panoramë aspak shpresëdhënëse.

    Megjithëse jemi një shtet që vitin në vijim festojmë plot 115 vjet pavarësi, fatkeqësisht ne ende nuk kemi një Bibliotekë Kombëtare në kuptimin e mirëfilltë të asaj se si duhet të jetë një institucion i tillë. Këtu nuk dëshiroj të ndalem te zjarret, përmbytjet apo “fatkeqësitë” e tjera që i kapluan librat e gjorë që gjendeshin në atë godinë – një pjesë e vogël e së cilës shërben si Bibliotekë Kombëtare, ndërsa pjesa tjetër është e mbushur me lloj-lloj shoqatash, baresh, parkingjesh etj. por, te rëndësia që ne si shtet dhe shoqëri i japim dijes në tërësinë e saj.

    Rasti i mësipërm nuk është i kufizuar, pasi frekuentuesit e bibliotekave e dinë mjaft mirë se në institucione të ngjashme librat dergjen korridoreve, janë të vendosura në tokë apo të grumbulluara në një cep, pasi godinat janë të pamjaftueshme ose mungon infrastruktura e mirëfilltë që duhet të ketë një bibliotekë. Prandaj, nuk janë të pakta vendet ku punonjësit të thonë me zë të ulët se nuk mund të marrin më libra, qoftë edhe në formën e dhuratës, pasi nuk kanë vend se ku t’i vendosin. Për mos folur për bibliotekat e qyteteve, shumica e të cilave kanë në inventar materiale dhe libra që datojnë para vitit 1990.

    Nëse këto që parashtrova më lart e çojnë përgjegjësinë tek institucionet shtetërore, nuk është e ndryshme situata as kur flasim për shoqërinë në tërësinë e saj. Ndryshe prej shumë vendeve të tjera ku libri i vjetër apo i përdorur shitet në librari që janë enkas vetëm për këtë tipologji botimesh, në Tiranë librat shiten në bordurat e bulevardit “Dëshmorët e Kombit” apo tek urat përgjatë Lanës. Athua se gjithë ai beton që vazhdon të derdhet në Tiranë çdo ditë mjafton për gjithçka tjetër, nuk ka vend vetëm për vendosjen dhe shitjen me hijeshinë e vet që i takon librit. Dhe, ajo që është, ndoshta edhe më e dhimbshme, janë ato libra që i gjen përgjatë Lanës e që kanë dalë prej bibliotekave private të elitave intelektuale të vendit. I gjen me shënimet e tyre personale, të firmosura apo të vulosura e të ruajtura me shumë mund, në një kohë kur gjetja e një libri nuk ishte një gjë e lehtë sikurse është sot. Duket se për pasardhësit e tyre, libri është vetëm një objekt që ngushton ambientet e shtëpisë, pikërisht aty ku tanimë vendin e kanë ekranet e mëdha. Historia nuk mbaron me kaq.

    Në udhëpërshkrimet e autorëve të huaj, por edhe në kujtimet e figurave të njohura të fillimeve të shekullit XX, mësojmë me hollësi ekzistencën e një numri të madh bibliotekash private që zotëroheshin prej familjeve të mëdha apo dhe të veçanta që i gjeje pranë institucioneve arsimore me karakter fetar. Një tregues se libri nuk qe i huaj për ne dhe se prania e bibliotekave te shqiptarët shkon pas në kohë, së paku dy ose tre shekuj. Kjo, nëse do të kemi parasysh bibliotekat e Bushatlinjve, Vlorajve etj.. Mirëpo, në vend që të ruheshin, u lanë në mëshirë të fatit. Një pjesë e tyre u largua jashtë Shqipërisë, një pjesë tjetër u konfiskua për t’u vendosur në Bibliotekën Kombëtare, ndërsa të tjera biblioteka të familjeve të mëdha “u harruan” në bibliotekat e qyteteve.

    Kjo gjendje e funksionimit të institucioneve që i shërbejnë dijes e librit, si ajo e konservimit apo dhe e tregtimit, na duket krejtësisht normale kur e shohim nga Tirana, dhe tërësisht anormale kur llupën e shikimit e mban prej çdo vendi tjetër ku dija, libri, lexuesi e studiuesi, dhe sigurisht bibliotekat janë gurthemel i shtetndërtimit dhe prosperitetit. Duket se jemi të kënaqur ose mjaftohemi me injorancën tonë duke mos dashur të shohim më tutje! … E, kur e them këtë, mendja më shkon te një relacion i një misionari françeskan të viteve 1630, i cili u çudit kur pa qasjen që shqiptarët kishin ndaj besimeve në tërësi, që u shkruan eprorëve të tij në Romë se “këtyre u duket vetja më të mençur se njerëzit e tjerë të botës”.

    Do doja ta përfundoj këtë reflektim duke e lidhur paksa edhe me aktualitetin, ku u bënë disa kohë tashmë që politika jonë, për qëllimet e veta pragmatiste, sigurisht, po risjell në vëmendje nocione, kode e madje epoka të cilat kanë një rëndësi të veçantë në historinë, traditat dhe të shenjtat shqiptarëve. Amaneti, Besa, Rilindja! … Mirëpo, ata që i përdorin këto fjalë me domethënie të madhe, e dinë mjaft mirë se ishte ajo Rilindje e cila nuk prodhoi vetëm shtetin që ne gëzojmë sot, por edhe atë zenit kulturor që ne e arritëm thuajse njëqind vjet më parë. Thënë ndryshe, ai brez njerëzish dhe botëkuptim që ne e kemi thjeshtëzuar me fjalën Rilindje, hodhi pikërisht ato rrënjë të dijes e mendimit që lulëzuan në vitet ’30 të shekullit XX, duke prodhuar atë ajkë të kulturës shqiptare, të cilën ne ende sot nuk e arrijmë dot.

    Nëse duam Rilindje të dytë, atëherë kjo duhet të ndodhë duke vënë në hierarkinë e punëve atë që e meriton më shumë, dijen, librin dhe bibliotekat …